FFSP Blog

Wist u dat ik uit een compleet andere tak van sport kom dan de hypothekenwereld? Ik heb een studie in ontwikkelingseconomie gedaan, de meest gebruikelijke associatie daarbij is microkrediet. Tot anderhalf jaar geleden was ik ervan overtuigd dat ik na mijn afstuderen ergens in Afrika vanuit een hutje de wereld zou gaan verbeteren. Naïef idealisme,  wat ik afleerde door zelf een aantal keer voor langere tijd in het veld te werken, werd ideaal realisme. Verschillende culturen, normen en waarden en achtergronden zorgden ervoor dat het altijd 1 groot spel was om gezamenlijk naar hetzelfde doel te streven, waar zij, maar stiekem ikzelf ook, beter van werden.

Nederland is in crisis. We geven al jaren collectief te veel geld uit en/of we maken te weinig omzet. Dat feit heeft er mede toe geresulteerd dat in vele branches schoon schip wordt gemaakt en soms harde noten worden gekraakt. De zorg, het onderwijs, de financiële dienstverlening… we moeten er allemaal aan geloven. En dat is goed. Het moet ook anders. Het moet beter, klantgerichter, efficiënter. De rotte appels moeten eruit zodat we uiteindelijk per branche weer vooruit kunnen.

Zaterdagavond trof mij de gedachte dat  één ‘sector’ eigenlijk helemaal niet veranderd en gestoeld is op een eeuwenoud systeem. De politiek! Een frisse wind door dat stelsel zou goed zijn voor ons land. Want hoe naïef zijn wij Nederlanders als wij verwachten dat een rasechte populist zijn handtekening gaat zetten onder impopulaire maatregelen? Klinkt als een contradictio in terminis! En welke organisatie is succesvol als onderlinge afdelingen elkaar vanuit intrinsieke waarden liever tegenwerken dan samenwerken?

Een goede onderneming kan zich dezer dagen niet permitteren om 7 weken om de hete brei heen te draaien en vervolgens te bemerken dat die soep te heet is en zich genoodzaakt ziet de bereiding over te dragen aan een nieuw stel  chefs.

Het echte kapitaal van een organisatie is vaak niet de dienst of het product maar de groep met mensen die het product vermarkt. Een team van mensen dat gezamenlijk eenzelfde doelstelling nastreeft; namelijk het net iets beter doen dan de buurman van op de hoek. Met een management dat terzake kundig is en op zijn/haar terrein ervaring en expertise bezit.

Het bestuur van de BV Nederland wordt om de paar jaar opnieuw bij elkaar gezet als een bij elkaar geraapt zootje dat slechts veroordeeld is om met elkaar samen te werken. Op de diverse departementen worden mensen vanuit hun gekleurde achtergrond neer gezet en niet persé omdat zij nu zoveel ervaring hebben op dat gebied. Met als gevolg dat ze als mak vee heen en weer gemanipuleerd worden door het vast geroeste ambtenarenapparaat dat jaar in jaar uit op dezelfde plek zit. Niet bepaald een basis voor een succesvolle onderneming toch?

Het is tijd voor actie. Consumentenvertrouwen heeft een steady vriespunt bereikt en diverse branches gaan gebukt onder de besluiteloosheid van het management van Nederland. We moeten door om niet nog verder achterop te raken. Daarom is het volgens mij tijd dat Nederland geleid gaat worden als een echte onderneming. De BV Nederland 2.0.

Nederland barst van de clubs, vakorganisaties en belangenverenigingen, etc. Deze zijn ongetwijfeld in staat om per branche een aantal experts naar voren te schuiven. Ik ben er van overtuigd dat wij in Nederland tal van ondernemende managers hebben die ons land weer in de swinging mood kunnen brengen. Laat deze deskundigen voor de beste personeelsfunctionarissen van Nederland verschijnen om te zorgen dat die diverse vertegenwoordigers ook met elkaar een goed team kunnen vormen met een eenduidige doelstelling et voila:  de BV Nederland 2.0 is geboren….. Niet lullen, maar poetsen!

Als we dan toch weer moeten stemmen binnenkort….Wie stemt voor dit plan?   

Antoinette Wessels

Ik werk vandaag thuis. Dat doe ik wel vaker. Lekker ongestoord de mailbox wegwerken en een paar acties afronden. De voorjaarsschoonmaak lijkt het wel. Opschonen, oude meuk laten verdwijnen en klaar zijn om te knallen. Vandaag schijnt de zon op mijn bol in de serre. Dat doet mij terugdenken aan die Sonne….

Met zin in sneeuw, Schnapps en de zon scheuren wij in de voorjaarsvakantie  met twee Duitse karretjes over Heimland’s Autobahn naar het nieuw geboekte hotel. Vol verwachting klopt ons hart; de filekilometers achter ons latend…..

1100 km later….Hotel Sonne Saalbach rijst voor onze, enigszins suf gereden, neus op. Holderdebolder met 4 stuiterballen-kids de lobby in en…..een weldaad komt over ons. Fantastisch warme ontvangst in een prachtige ambiance. Sfeervol ingericht hotel en mooie ruime kamers. Van alle gemakken voorzien. We zijn onder de indruk!

Het is volle bak in Sonne: 210 volwassen en 80 (!) kids in the house. Topdrukte dus, maar je merkt er als gast niets van. Een heerlijke rust dwarrelt over ons neer en opgetut en al spoeden wij ons naar het eerste avondmaal. Drankje erbij, want dat hebben we verdiend na de lange autoreis. Een 6 gangendiner wordt voor ons uitgestald. We laten het ons smaken. Wat is dit een goed begin van onze vakantie. We stralen!

En we raken niet uitgestraald de hele week. Topcondities en de zon laat zich veelvuldig zien. Voorwaarden waar je blij van wordt! Maar het absolute hoogtepunt is de onvoorwaardelijke topservice van het hotel. Wat is het mooi om te zien dat werkelijk niets te gek is. Dat er gelet wordt op elk detail. Dat alles met een glimlach wordt gedaan en dat het werkplezier er bij alle werknemers van af spat. Van de chauffeur die ons dagelijks gratis naar de piste brengt, de gastvrouw in het restaurant die op de tweede avond al in de gaten heeft wat onze favoriete drankjes zijn en deze alvast neerzet tot het kamermeisje dat, uit eigen beweging, wat extra zeepjes in de kamer legt omdat “het meidengezelschap” dat vast lekker vindt.

Als ondernemers zijnde realiseren wij ons heus dat het met zo’n topbezetting flink aanpoten is om de gasten blij te krijgen en te houden. Maar het loopt op rolletjes. Al snel zitten wij met de eigenaresse aan tafel. Ondernemers onder elkaar; dat schept een band. We horen haar uit en merken al snel dat service, klantbeleving en vriendelijkheid in haar DNA zit. “Een glimlach en service geven kost niets, dus waarom zou je het laten” is haar simpele credo. Een toponderneemster, want ze is in staat om dit voor 200% over te brengen aan al het personeel. Sonne snapt het! Het personeel snapt het. Wat is het leuk werken als je je echt verdiept in de gast en daardoor weet wat de gast prettig vindt.  Wat een feestje om mee te maken.    

Slechts één keer merken we de drukte en moeten de gasten wachten in een rij. Een week na aankomst om precies te zijn. Bij de receptie…om alvast te boeken voor volgend jaar. Dezelfde periode, zelfde kamer. Dit wil iedereen nog eens mee maken. Stiekem glip ik even achter de toonbank en in een onderonsje met de eigenaresse hoor ik dat er in die week al 75% voorgeboekt is voor volgend jaar. En dat was die week daarvoor ook al zo. Service loont…Succes verzekerd!

Met een intens tevreden gevoel keren wij huiswaarts. Een flink lunchpakket op de achterbank. Lag als vanzelfsprekend bij de kamerdeur op ons te wachten. Met een persoonlijke groet erbij. Een glimlach komt op mijn lippen: “Mam, hoeveel nachtjes slapen nog voordat we weer gaan?” “Nog 365 nachtjes schat…dan gaan we die Sonne weer tegemoet!”.

Antoinette Wessels

Geachte mevrouw Verdegaal,

Of mag ik Erica zeggen? Ik heb het gevoel dat ik u namelijk al een beetje ken. Ik volg u al een tijdje. Hoe moet ik u zien? Als de vrouwelijke versie van Robin Hood, die de misstanden in de financiële branche aan de kaak stelt? Of degene die de consument behoedt voor zaken doen met een financieel adviseur, die in uw ogen per definitie een klaploper is in een branche die zo rot is als een mispel?

Ik ben noch adviseur, noch representant van een maatschappij. Ik ben slechts aanvoerder van een administratief proces en zodoende een schakeltje tussen de voornoemde partijen. Ik preek dus niet voor eigen parochie. Ik sta slechts met mijn pootjes in de klei. De financiële klei wel te verstaan. En dat die klei weerbarstig is en vaak niet om door te komen….dat is waar! Branchegenoten die mij kennen, weten dat ik niet vies ben van kritiek op onze branche.  Uw kritische blik begrijp ik absoluut. En menig maal heeft u een punt. Maar enige nuance in plaats van een continu negatief en verkokerd beeld schetsen mag absoluut ook wel eens! Nuance is echter wellicht te veel gevraagd. Journalisten zijn niet zo van de nuance. Nuance verkoopt niet. Dat is niet trendy.

Toch zou ik het van u willen vragen. Door af en toe eens nuance aan te brengen of een positief aspect van deze branche aan te stippen, maakt u uw kritische noten alleen maar sterker. Ik vind bovendien dat u dat verplicht bent als publiek figuur richting  de consument. Met uw continue stroom aan negativiteit stimuleert u het gebrek aan consumentenvertrouwen. Nog sterker; u kweekt angst!

Als ik in onze organisatie iets duidelijk wil maken, refereer ik wel eens aan de opvoeding van kinderen. Heeft u kinderen mevrouw Verdegaal? Ik wel. 2 pubers! De eigenschap van pubers is dat ze de neiging hebben niet altijd op het rechte pad te willen lopen. Ze doen niet altijd alles wat goed is voor henzelf of hun omgeving. En luisteren is vaak een te grote opgave. Je kunt dit gedrag keer op keer bestraffen, maar dan gooien ze nog meer de kont tegen de krib en verdwijn je regelrecht in een gedemotiveerde, neerwaartse spiraal. Het is een psychologisch spel. Af en toe positief gedrag belonen en stimuleren zorgt voor een opbouwend effect. In feite is het kinderlijk eenvoudig.  

Als ik slechts consument was en ik lees uw verhaaltjes dan zou ik van u moeten geloven dat de financiële branche één modderpoel van ellende is. Nu ageert u weer tegen de verkiezing van de beste hypotheekadviseur en koppelt u het SEH aan het begrip narcisme. En u beweert dan bovendien dat dit de (ongemakkelijke) waarheid is. Let wel; het is UW waarheid. Maar om in die trant door te gaan; zullen we dan de verkiezingen zoals die van de Zilveren Camera (beste persfoto) en de diverse Griffels (beste schrijvers) ook maar afschaffen?

U wilt er misschien niet aan, maar in deze branche zijn zeker positieve lichtpuntjes. En die mogen best eens benoemd en gewaardeerd worden. Dat stimuleert en motiveert deze branche om blijvend aan kwaliteit en integriteit te werken. Niet puur voor zichzelf, maar voor de consument.  Het is goed dat de consument gewaar wordt van het feit dat er wel degelijk integere adviseurs zijn die echt acteren naar het begrip klantbelang. Ook is er een groeiende en serieuze groep ambassadeurs van de nieuwe financiële wereld die een concrete bijdrage levert aan een gezonde financiële sector. Het New Financial Forum laat op die manier zien waar de financiële sector óók voor staat; een innovatieve dienstverlenende sector die de belangen van de klant, de medewerkers en de samenleving dient.

Beste mevrouw Verdegaal, blijft u vooral kritisch. Maar kijkt u ook eens naar de lichtpuntjes in deze branche. Een zoete kers op de taart smaakt zoveel beter dan altijd maar die bittere gal.

Met ondernemende groet,

Antoinette Wessels

Deze kreet wordt vaak gebezigd door wat oudere mensen die zich misnoegd uitlaten over jeugdigen die in hun ogen iets verkeerd doen, juist iets niet doen of a-sociaal bezig zijn. Gek genoeg rolt deze uitspraak regelmatig uit de mond van types die vaak zelf wat a sociaal gedrag laten zien maar hun gedrag zelf volstrekt vanzelfsprekend vinden. Je kent ze wel; van die op leeftijd geraakte dames die met hun volle winkelkar tegen jouw enkels aanstoten om vervolgens voor te dringen en luidkeels te claimen dat ze daar recht op hebben vanwege hun leeftijd. Duh?!! Ik krijg zwarte vlekken voor mijn ogen van dit soort gedrag. ik beken direct dat ik deze dames dan maar laat voor gaan al kan ik enigszins meewarig hoofdgeknik vaak niet onderdrukken. Geen eer aan te behalen…de dame in kwestie zal het waarschijnlijk beter weten en zich vast beroepen op haar levenservaring.

Hoe kom ik hier nu bij op deze zonovergoten vrijdagmiddag. Eerder deze week had ik een discussie met een adviseur over zijn métier in relatie tot het klantbelang. Mijn idee over het bedienen van de klant op een andere manier, het verlenen van echte service werd enigszins pedant afgedaan als nieuwerwetse fratsen. Waarom zou je het anders moeten doen als je het al jaren op een bepaalde manier doet? Tja…

Opkijkend van de telefoon werp ik een blik naar mijn collega tegenover mij. Een grietje van 23 jaar die sinds een half jaar als stagiaire op onze marketingafdeling rondloopt. Niet gehinderd door enige kennis van hypotheekzaken kwam zij 6 maanden geleden ons team versterken als verplicht onderdeel van haar HEAO studie. En ze is eigenlijk niet meer weg te denken! Gaandeweg het afgelopen half jaar kwam bij mij maar weer eens het besef dat het echt willen snappen van klantbelang en wat je daarvoor moet doen geen kwestie is van ervaring of kennis maar van een intrinsieke mentaliteit. Dat onze branche nu ineens het codewoord “de klant centraal stellen” heeft ontdekt, geeft overduidelijk weer dat onze branche die intrinsieke mentaliteit van nature niet in zich heeft.

En nu niet allemaal over mij heen vallen om te bewijzen dat het bij u toch echt wel goed zit. Zolang wij het als branche, vol met gelouterde en ervaren deskundigen, maar normaal blijven vinden om een klant weken aan het lijntje te (moeten) houden om maar vooral niet te hoeven zeggen dat De bank hen vermoedelijk niet in de boeken willen hebben, is het bedroevend gesteld met ons zogenaamde klantbelang. In onze branche is het synoniem voor “ervaren” al snel gevonden in de woorden “vastgeroest” en “eigen  belang”.

Het lijkt nu wel alsof ik het voortbestaan van onze branche erg pessimistisch in zie. Toch is dat niet zo. Al moeten wij ons wel heel snel iets gaan realiseren. Ervaring is niet per definitie belangrijk. Het binnen de branche halen van pareltjes zoals onze Ellen zou een speerpunt moeten zijn. Mensen met een niet aflatende inzet om het de klant naar de zin te maken. Tot in detail. Vanuit een intrinsiek gevoel voor de klant. Dat zou de overlevingsstrategie van onze branche moeten zijn.

Ellen stapt per maandag weer de schoolbanken in voor de laatste fase van haar Hoge Schoolloopbaan. Al maanden zijn we aan haar aan het trekken om vooral bij ons te blijven. Helaas ligt haar ambitie waarschijnlijk niet in onze branche, maar heeft zij haar oog laten vallen op de horeca. Bij deze boek ik nu alvast een tafel. Daar waar zij terecht gaat komen wordt op zeker een sterrentent!

Ellen, you go girl!

Antoinette Wessels

Wij zijn gratis. Dat zal u bekend zijn. We hebben het hard genoeg van de daken geschreeuwd. Maar wat betekent dat eigenlijk? Wat zit er achter deze strategie?

Natuurlijk hebben wij deze strategie ook gebruikt om marktaandeel te winnen. Om een positie te verwerven in de top van de markt in onze tak van sport. Dat is gelukt!

Maar wij zijn ook gratis voor het intermediair omdat wij vinden dat we de rekening daar moeten leggen waar wij de werkzaamheden voor doen. Wij ontvangen dus onze verdiensten van de geldverstrekker. Alleen dan wanneer uw klant vrolijk, met bloemen en al, als kersverse huizenbezitter bij de notaris de deur uitloopt. In de praktijk betekent dit dat we een goede conversie nodig hebben van aanvraag naar finaal akkoord om ons businessmodel overeind te kunnen houden en gratis voor u te blijven. Wij zijn dan wel gratis voor u maar we kunnen niet voor niets werken. Dat zult u begrijpen.

Wij hebben de samenwerking van het intermediair nodig. Niet alleen op basis van een aanstelling, maar ook op basis van commitment. Wij geloven daarin. Als u een aanvraag bij ons indient voor één van uw cliënten, dan gaan wij ervan uit dat u met ons wilt samenwerken. In onze optiek betekent dit ook dat u zeker bent van het commitment van uw cliënt. Natuurlijk is het in deze markt mogelijk dat een aanvraag niet doorgaat vanwege acceptatie-technische redenen. Dat is spijtig voor uw cliënt en vooral ook ons bedrijfsrisico. Maar als u de offerte niet accepteert omdat uw cliënt niet (meer) geinteresseerd is, wat doen we dan? Wij hebben dan werk verricht zonder enig uitzicht op verdiensten. Is het dan niet fair dat wij in dergelijke situaties u een rekening sturen van € 75,– per niet geaccepteerde offerte aanvraag? Wij vinden van wel, maar horen graag uw mening. Ook dat hoort in een samenwerking.

Vertrouwen, communicatie, wederkerigheid en commitment zijn de basisbeginselen voor een echt partnership. Bent u bereid om te investeren in de relatie met ons? Hoe meer we elkaar kennen, des te beter de samenwerking tot zijn recht komt. En dat komt ook ten goede van u. Als we samen werken, beïnvloeden we samen de markt en kunnen wij de markt, U én uw cliënt,  dan het beste aanbod doen.

Wij kijken uit naar uw mening. Mail ons op samenwerken@flexfront.nl, twitter naar @flexfront of plaats een bericht op onze facebookpagina www.facebook.nl/flexfront.

Lieve collega’s van FlexFront en Nationale Waarborg!

Wat een jaar is 2011 geweest! En wat een jaar staat ons te wachten! De wereld staat financieel gezien in de fik! En dat is nog niet voorbij.

Toen ik in 2008 SPARCK ten grave bracht, toen wisten we wel dat de economie in zwaar weer zat. En dat 2009 een zwaar jaar zou worden, ja, dat wisten we ook wel. Toen kregen we 2010. Toen hebben we binnen FlexFront gewoon een behoorlijk verlies gemaakt! Wel veel mooie nieuwe plannen uitgewerkt en uitgevoerd. In tegenstelling tot de wereld om ons heen bleven we gewoon wel bewegen. Only dead fish go with the flow. Gewoon eigenwijs doen en doorgaan. Soms tegen beter weten in. Wat zegt dat dan over ons? Ik vraag me ook wel eens af wat dit dan over mijzelf zegt. In ieder geval is het allemaal zeer leerzaam.

En toen kwam 2011, daar gaat het hier tenslotte om. 2010 is al zooooo lang geleden. 2011 voelt eigenlijk ook al weer heel lang geleden. Maar, mijn god, wat is er veel gebeurd. Er kwamen collega’s bij. Er zijn collega’s weggegaan. Sommigen van ons zijn dierbaren verloren. Daar mogen we best nog even bij stil staan. Weer anderen hebben dierbaren die heel erg ziek zijn. Shit. We hebben mensen met een burn out gehad. Er is ook nieuw leven geboren. Man, het lijkt het leven zelf wel.

En dan hebben we een groeiende groep van ongelooflijk lieve collega’s. Sommigen zeuren wat meer dan anderen. Of liever gezegd; sommigen vinden het zwaarder dan anderen. Sommigen zien ons bedrijf als een Way Of Live en laten zich graag inspireren door de omgeving en het klimaat op de Dukatenburg. Maar uiteindelijk staat iedereen er! En dat is bewonderenswaardig!

We hebben in 2011 een nieuw businessplan gelanceerd. We hebben een geduchte concurrent overgenomen. Ook daardoor kregen we er weer een paar lieve en zeer professionele collega’s bij. Een werkelijk rimpelloze integratie door de inzet van iedereen. Een verhuizing naar een heel professionele omgeving. Stijgende aantallen. We zijn gaan twitteren. Antoinette heet bij onze partners inmiddels Miss Twitter!

We hebben onszelf gekust (kiss me; weet je nog wel?) We hebben onszelf vanuit het hart laten trainen. Soms is het makkelijk, soms is het moeilijk en soms is het ongelooflijk moeilijk. Dat geldt voor iedereen van jullie en dat geldt voor mij. Soms zou je het wellicht niet zeggen, maar ook voor mij is het een enorm heftig jaar geweest. Met heel veel uitdagingen en ook heel vaak onzekerheden. Hoe moet het verder? Lukt het wel? Waarom gaat het niet wat sneller? Waarom verdienen we nou nog steeds geen geld?

2011 is wederom een verlieslatend jaar, maar we zijn nu wel ergens waar het dubbeltje de andere kant op kan vallen. De laatste loodjes zijn het zwaarst, zeggen ze dan. En dat is ook echt zo. De laatste maand van 2011 heeft dat voor iedereen aangetoond. Het is nu echt er op of er onder! Of we moeten doorgaan op deze weg. Dat maakt het spannend, ook wel motiverend. Maar ook erg eng.

Maar, ik ben wel iedere dag blij dat ik niet bij ABN AMRO werk, of ING, of SNS, of ga zo nog maar even door. Dan kun je op een dag in de krant lezen dat meer dan 3.000 man van jouw bedrijf zullen worden ontslagen. Met een beetje pech vlak voor de kerst. Want ja, die banken verdienen wel geld, maar de kosten moeten omlaag. Geld uitlenen of investeren? Nee, daar beginnen we niet aan. Daar zijn we geen bank voor geworden. Ik sprak vorige week nog een senior manager van een bank die vlak voor de kerst op zijn eigen baan moest gaan solliciteren. Ja, dan begrijp je wel dat er even een tijdje geen beslissingen worden genomen. Ik vind dat erg! Voor het systeem, maar vooral voor de mensen!

En dat is de wereld waar wij in zitten. Lastige banken, lastige toezichthouder, concurrenten die nog maar net het hoofd boven water houden, onze klanten, de tussenpersonen, hebben hun omzet twee (!) keer zien halveren. Huizenprijzen gaan omlaag, de consument durft niet meer. Nee, je zult wel gek zijn nu een huis te kopen. Als je twee keer met je ogen knippert, is het plotsklaps enkele duizenden euro’s in waarde gedaald.

Jeetje mina; wat een jankverhaal. Wat moeten we daar nu mee? Een aantal dingen weten we zeker; In 2012 zullen we weer dierbaren verliezen, mensen zullen ziek worden, of beter. Er zullen weer lieve kinderen geboren worden, we zullen weer keihard moeten werken, echt een stap harder dan de rest. Mensen zullen ons gaan verlaten en hopelijk krijgen we er ook weer mensen bij. Hopelijk drinken we nog vaak een prosecco op vrijdagmiddag, hopelijk gaan we nog eens bowlen, of varen. Er zal worden gelachen, er zal worden gehuild. En wat ik ook zeker weet; jullie partners thuis zullen zich af blijven vragen waarom jullie zo hard moeten werken, en waarom jullie altijd overwerken, en waarom jullie niet de kleine uit de crèche kunnen halen, of boodschappen doen, of op tijd thuis zijn voor het eten. En erger nog; als jullie dan thuis zijn, dan hangen jullie moe, chagrijnig of half slapend op de bank. En waarvoor allemaal?

En dat, lieve mensen is echt een heel lastige vraag! Waarom doen we dingen in het leven, of waarom doen we dingen niet. Voor geld? Of liefde? Of respect? Of energie? Voor onszelf? Voor een ander? Voor je collega’s of voor je baas? Ik weet het niet. 

Ik weet het wel voor mezelf. Ik wil er uit halen wat er in zit. Ik wil met minder gewoon geen genoegen nemen. Ik wil groeien, ook al doet groeien soms pijn. Maar groei lijdt uiteindelijk tot bloei. En als wij allemaal er naar streven dat we dat doen waar we energie van krijgen. Dat we dat doen waar we trots op zijn. Dat we dat doen waarmee we onszelf helpen en onze klanten helpen, dan weet ik zeker dat jullie voor mij de mensen zijn om van 2012 ons jaar te maken. SAMEN!

Jeroen Looman 

De decembermaand is altijd een maand waarop je terugkijkt. Stiekem doe ik dat nu ook. Ik hang in mijn bureaustoel achterover …een beetje verscholen achter de kast, zodat niemand ziet dat ik eigenlijk even helemaal niets zit te doen.

Ik mijmer en kijk onderwijl naar al mijn collega’s die met rode konen en zweet op de rug de enorme hoos aan aanvragen en dossiers weg werken. Sommigen zijn hier alweer sinds half 5 deze ochtend en de laatste deed gisteravond om 22.00 uur het licht uit. Heerlijkheden van onze relaties worden per koerier gebracht, maar niemand heeft tijd om het op te eten.

Hoe zou het komen dat het bij ons crisis is om de dossiers op tijd bij de notaris te krijgen terwijl de rest van Nederland gebukt gaat onder de recessie en er ogenschijnlijk geen huis meer wordt verkocht?

 Is het onze service waar men blij van wordt? Of komt het puur en alleen “omdat wij gratis zijn”? Oei…ik hoor de criticasters alweer brullen…”gratis bestaat niet!” Onvoorstelbaar hoe de wereld over je heen valt als je ergens stelling in neemt en gewoonweg daar de rekening neerlegt waarvoor je de werkzaamheden verricht. En dus voor jouw klanten regelt dat de dienstverlening gratis is. Het geeft maar weer eens aan hoeveel wantrouwen er is in deze financiële branche.

Mooi vind ik het dat ik velen in open discussies dit jaar heb kunnen overtuigen van de juistheid van onze stelling “Bij ons is het gratis”.  Sommigen zijn nu zelfs onze beste ambassadeurs! Een aantal scherpslijpers heb ik niet kunnen overtuigen. Wat wij doen, kan niet is hun mantra. Ik glimlach en kijk naar mijn boekenkast achter mij. Daarin staat een boek van Richard Branson. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar vanwege de titel vind ik het nu al een goed boek: “Gaat niet bestaat niet”.

 Er is wantrouwen in deze branche. Naar elkaar toe. Men ziet overal adders onder het gras. En heeft u wel eens geteld hoeveel verborgen agenda’s menig branchegenoot meetorst in zijn aktetas? Transparantie is het meest uitgeholde, nietszeggende woord van deze branche. En dan vinden we het nog gek dat de consument ons niet vertrouwt! Hoe vanzelfsprekend is dat niet als we elkaar niet eens vertrouwen? Als we samenwerken per definitie heel eng vinden?

 Het afgelopen jaar heeft ons maar weer eens bewezen dat je niets hoeft te verbergen om goed zaken te kunnen doen. Dat je pas echt onderneemt als je ook samenwerkt. Het kan mij emotioneren als klanten bij ons langs komen en begrip tonen voor onze drukte. En dat terwijl wij  momenteel echt niet op een juist servicelevel zitten en dus eigenlijk te kort schieten.

Ik ben ervan overtuigd dat de woorden “delen”, “oprechte openheid” en “samenwerken” debet zijn aan het prachtige aantal adviseurs dat inmiddels structureel met ons samenwerkt.

Ik heb een grenzeloos vertrouwen in samenwerking. Net als vertrouwen in onszelf. Uitgaan van eigen kracht en daarin volharden. Ongeacht welke randverschijnselen dan ook. De toekomst wordt niet bepaald door de recessie, economische onzekerheid of malaise op de woningmarkt. Alles kan. Ook succesvol ondernemen in een lastige markt. Niets is onmogelijk zolang  je de omstandigheden maar naar je eigen hand zet. Gaat niet bestaat niet!

Ik wens iedereen een inspirerend 2012 toe!

Antoinette Wessels

Een gewone donderdag op kantoor. 1 december 2011. Duizendpoot Ellen pakt de schoenkadootjes van de Sinterklaasactie in. In de vergaderhoek zit een select gezelschap intermediairs te luisteren naar een inspirerend verhaal over een Duitse geldverstrekker. Rustige, gedegen groep adviseurs. Kopje koffie in de hand. Samen werken is samen ondernemen.

Aan de andere kant van het kantoor zoemt het. De acceptanten werken als gekken. Het lijkt een zwerm bezige bijen. Het maakt niet uit op welk uur van de dag. Licht of donker….het team is aanwezig. Doorbijten. De stapel wordt kleiner. Iedereen werkt mee. Ook Quion heeft gezorgd voor een dagelijkse bezetting bij FlexFront. De Finaal Akkoordjes vliegen van de band. Top!

De wallen worden zichtbaar. Maar de steevaste glimlach op de gezichten ook. De sfeer is geweldig. Wat super dat er zoveel adviseurs vertrouwen in ons hebben. Aanvragen en getekende dossiers blijven maar binnen stromen. En deze week werd het door de rentewijzigingen pas écht gekkenwerk. Kijk maar eens achter de schermen!

Ondanks al het overwerk krijgen we de offertes niet meer op tijd de deur uit. We balen als een stekker. Want we willen onze dank aan de adviseurs graag tonen door een snelle service. Maar het moet ook goed! Dus daarom een appel op geduld én vertrouwen. Beste adviseurs: het duurt even iets langer maar…… UW OFFERTES KOMEN ERAAN. De dossiers worden compleet gemaakt en we schudden de geldverstrekkers zoveel mogelijk op. Iedereen werkt mee.

Een gekke vraag komt in ons op….kan je adviseurs vragen om een paar dagen rust? Ach, we proberen het gewoon. We hebben liever even wat minder telefoon. Maar zijn natuurlijk wel bereikbaar. Vraag uw status op via samenwerken@flexfront.nl of per twitter @flexfront, @kevinflexfront. Dat zou ons heel erg helpen!

Natuurlijk gaan wij in full speed door om de achterstanden in te halen. Met uw hulp zijn we daar midden volgende week dan helemaal mee klaar!

Dank voor uw begrip!

Team FlexFront