FFSP Blog

  

Ik heb er nog één. Zo’n dikke papieren agenda. Met leren kaft. Lekker groot en minstens een pond zwaar. Ik word tegenwoordig een beetje meewarig aangekeken als tijdens een vergadering een vervolgafspraak moet worden gemaakt. Snelle digitale agenda’s in pocketformaat worden voor de dag gehaald. En ik leg mijn encyclopedie model op tafel. “Ach gut….het digitale tijdperk is aan mevrouw voorbij gegaan.” Niet echt, maar zo’n digitale agenda hoef ik niet. Ik wil krabbelen. Op papier. Gedachten en ideeën formuleren. Met een gewone ouderwetse pen. Daar voel ik iets bij. Meer dan bij een kil touch screen.

Als ik dit opschrijf, moet ik denken aan Sylvia Toth. Zakenvrouw en voormalig directeur/ oprichter van Content Uitzendbureau. Eén van de grootste uitzendorganisaties op administratief gebied. In een vorig leven was ik één van haar medewerkers. Vestigingsmanager op de Biltstraat in Utrecht. Ook wel de uitzendboulevard genoemd. Ik werkte daar in een tijdperk dat computers een ruimschoots erkend onderdeel waren van elke bedrijfsvoering. Zo ook bij de collega uitzendbureaus om ons heen, die dagelijks zeer efficiënt  per computer de juiste persoon bij de juiste vacature combineerden. Professioneel en succesvol in ieders ogen. Maar niet volgens mevrouw Toth. Het imago van Content was geënt op persoonlijkheid en betrokkenheid met de klanten: de jobzoekers en opdrachtgevers. Het persoonlijk contact was belangrijk. Wij moesten voelen, proeven wat voor vlees wij in de kuip hadden. Alleen dan konden we de juiste persoon uitzenden. Dus wij schreven alles op persoonskaarten en voor de binnengekomen vacatures ploeterden we keer op keer kaartenbak na kaartenbak door naar de juiste persoon. Computers waren onpersoonlijk. De mens werd in de computer een nummer en konden we dus nooit goed matchen. Het moet voor onze concurrenten toch een hilarisch gezicht zijn geweest soms. Met onze knietjes op de grond en stapels vacaturekaarten en persoonsprofielen voor ons. Als een soort Memory-spel.

Goede zakenvrouw als ze was; met haar opstelling over digitalisering nam mevrouw Toth destijds toch de verkeerde afslag. Dat kreeg ze door toen duidelijk werd dat de concurrentie onze klant veel adequater van dienst kon zijn. Snel daarna namen de computers  bezit van de bureaus in alle Content vestigingen, voorzien van geavanceerde matchprogramma’s. De achterstand werd gauw ingehaald, de klant terug gehaald. De omzetdip hersteld. En werden klanten een nummer? Natuurlijk niet! Er was juist veel meer tijd voor het gesprek en de klantborrel op vrijdagavond begon steeds eerder op de middag. Tijd zat voor persoonlijk contact met de uitzendkrachten.  

Met die ervaring ben ik in mijn eigen ondernemingen altijd groot voorstander geweest van efficiency door automatisering. Proces-denken ten faveure van de klant. Altijd op zoek naar nieuwe technieken die ons karakter van de organisatie – dienstverlening vanuit betrokkenheid en persoonlijkheid met onze klant – kunnen ondersteunen. Toch had ik in beginsel mijn argwaan bij Social Media.

Anno nu loop je eindeloos achter zonder Facebook of Twitter-account, zei men. Dus ben ik eind 2010 in deze nieuwe wereld gedoken. Niet echt een trendsetter dus. Eerst maar eens als stille observeerder. Met de nodige scepsis. Want wat moest ik met de informatie via Foursquare dat  Pietje elk uur van de dag op weer een andere plek in het land was. En moest het mij echt interesseren dat Klaas via Facebook zijn echtelijke ruzies uitvecht? Waarom die innerlijke behoefte van de SM-ers om ziel en zaligheid voor het oog van de natie (en daarbuiten) te publiceren? Digitale diarree!  Ik had er geen andere woorden voor.

Toch maar eens een Social Media wizzkid gebeld en mij laten voorlichten welk voordeel mijn organisatie zou hebben bij het zakelijk gebruik van deze nieuwe vorm van communicatie. Het was een goeie vent, want ik werd gaandeweg toch enthousiast. En inmiddels zitten we vol in ons Social Media project. Een kick-off gepland. Medewerkers volgestopt met SM-informatie. Linked in, Facebook, Twitter accounts . Mooie weblog-omgeving gemaakt. En alles technisch aan elkaar geknoopt zodat elke zucht uit onze organisatie overal terecht komt. En tjonge, wat hebben wij ineens een hoop vrienden. Een hele nieuwe wereld is open gegaan. Een wereld die synoniem staat voor een hechte samenwerking, open communicatie en informatieverstrekking. Want waar het in onze branche op diverse fronten mis gaat omdat iedereen bang is elkaar een kijkje in eigen keuken te gunnen, vallen die barrières kennelijk via Social Media totaal weg. Ineens ziet men elkaar niet als concurrent, maar als sparringpartner. Is er kennisoverdracht en deelt men ervaringen. Helpt men elkaar. Wat een solidariteit, samenwerking en goed ondernemerschap ontmoet je op het digitale platform. De naam is uitstekend gekozen: een sociaal medium!

Een paar maanden zijn wij nu actief bezig. En per dag fanatieker. Want het loont! In korte tijd veel waardevolle informatie gekregen vanuit de markt waardoor wij onze dienstverlening verder kunnen aanscherpen. Tegen een leverancier van een leuke tool aangelopen die zo maar eens een goede aanvulling op ons dienstenpakket kan zijn. Ons sitebezoek is verdriedubbeld. En deze week via Twitter weer een advieskantoor kunnen overtuigen met ons te gaan samenwerken. Kicken!

En toeval of niet, het is wel opvallend dat onze aanvragenstroom sinds de start van ons SM project gestaag omhoog schiet terwijl de hypotheekmarkt nog altijd een dalende lijn vertoont. Wat ben ik blij dat ik niet in de valkuil van mevrouw Toth ben gestapt. Want toeval bestaat niet toch?

Met ondernemende groet van een bekeerde,

Antoinette Wessels

No related posts.