FFSP Blog

Deze kreet wordt vaak gebezigd door wat oudere mensen die zich misnoegd uitlaten over jeugdigen die in hun ogen iets verkeerd doen, juist iets niet doen of a-sociaal bezig zijn. Gek genoeg rolt deze uitspraak regelmatig uit de mond van types die vaak zelf wat a sociaal gedrag laten zien maar hun gedrag zelf volstrekt vanzelfsprekend vinden. Je kent ze wel; van die op leeftijd geraakte dames die met hun volle winkelkar tegen jouw enkels aanstoten om vervolgens voor te dringen en luidkeels te claimen dat ze daar recht op hebben vanwege hun leeftijd. Duh?!! Ik krijg zwarte vlekken voor mijn ogen van dit soort gedrag. ik beken direct dat ik deze dames dan maar laat voor gaan al kan ik enigszins meewarig hoofdgeknik vaak niet onderdrukken. Geen eer aan te behalen…de dame in kwestie zal het waarschijnlijk beter weten en zich vast beroepen op haar levenservaring.

Hoe kom ik hier nu bij op deze zonovergoten vrijdagmiddag. Eerder deze week had ik een discussie met een adviseur over zijn métier in relatie tot het klantbelang. Mijn idee over het bedienen van de klant op een andere manier, het verlenen van echte service werd enigszins pedant afgedaan als nieuwerwetse fratsen. Waarom zou je het anders moeten doen als je het al jaren op een bepaalde manier doet? Tja…

Opkijkend van de telefoon werp ik een blik naar mijn collega tegenover mij. Een grietje van 23 jaar die sinds een half jaar als stagiaire op onze marketingafdeling rondloopt. Niet gehinderd door enige kennis van hypotheekzaken kwam zij 6 maanden geleden ons team versterken als verplicht onderdeel van haar HEAO studie. En ze is eigenlijk niet meer weg te denken! Gaandeweg het afgelopen half jaar kwam bij mij maar weer eens het besef dat het echt willen snappen van klantbelang en wat je daarvoor moet doen geen kwestie is van ervaring of kennis maar van een intrinsieke mentaliteit. Dat onze branche nu ineens het codewoord “de klant centraal stellen” heeft ontdekt, geeft overduidelijk weer dat onze branche die intrinsieke mentaliteit van nature niet in zich heeft.

En nu niet allemaal over mij heen vallen om te bewijzen dat het bij u toch echt wel goed zit. Zolang wij het als branche, vol met gelouterde en ervaren deskundigen, maar normaal blijven vinden om een klant weken aan het lijntje te (moeten) houden om maar vooral niet te hoeven zeggen dat De bank hen vermoedelijk niet in de boeken willen hebben, is het bedroevend gesteld met ons zogenaamde klantbelang. In onze branche is het synoniem voor “ervaren” al snel gevonden in de woorden “vastgeroest” en “eigen  belang”.

Het lijkt nu wel alsof ik het voortbestaan van onze branche erg pessimistisch in zie. Toch is dat niet zo. Al moeten wij ons wel heel snel iets gaan realiseren. Ervaring is niet per definitie belangrijk. Het binnen de branche halen van pareltjes zoals onze Ellen zou een speerpunt moeten zijn. Mensen met een niet aflatende inzet om het de klant naar de zin te maken. Tot in detail. Vanuit een intrinsiek gevoel voor de klant. Dat zou de overlevingsstrategie van onze branche moeten zijn.

Ellen stapt per maandag weer de schoolbanken in voor de laatste fase van haar Hoge Schoolloopbaan. Al maanden zijn we aan haar aan het trekken om vooral bij ons te blijven. Helaas ligt haar ambitie waarschijnlijk niet in onze branche, maar heeft zij haar oog laten vallen op de horeca. Bij deze boek ik nu alvast een tafel. Daar waar zij terecht gaat komen wordt op zeker een sterrentent!

Ellen, you go girl!

Antoinette Wessels

Wij zijn gratis. Dat zal u bekend zijn. We hebben het hard genoeg van de daken geschreeuwd. Maar wat betekent dat eigenlijk? Wat zit er achter deze strategie?

Natuurlijk hebben wij deze strategie ook gebruikt om marktaandeel te winnen. Om een positie te verwerven in de top van de markt in onze tak van sport. Dat is gelukt!

Maar wij zijn ook gratis voor het intermediair omdat wij vinden dat we de rekening daar moeten leggen waar wij de werkzaamheden voor doen. Wij ontvangen dus onze verdiensten van de geldverstrekker. Alleen dan wanneer uw klant vrolijk, met bloemen en al, als kersverse huizenbezitter bij de notaris de deur uitloopt. In de praktijk betekent dit dat we een goede conversie nodig hebben van aanvraag naar finaal akkoord om ons businessmodel overeind te kunnen houden en gratis voor u te blijven. Wij zijn dan wel gratis voor u maar we kunnen niet voor niets werken. Dat zult u begrijpen.

Wij hebben de samenwerking van het intermediair nodig. Niet alleen op basis van een aanstelling, maar ook op basis van commitment. Wij geloven daarin. Als u een aanvraag bij ons indient voor één van uw cliënten, dan gaan wij ervan uit dat u met ons wilt samenwerken. In onze optiek betekent dit ook dat u zeker bent van het commitment van uw cliënt. Natuurlijk is het in deze markt mogelijk dat een aanvraag niet doorgaat vanwege acceptatie-technische redenen. Dat is spijtig voor uw cliënt en vooral ook ons bedrijfsrisico. Maar als u de offerte niet accepteert omdat uw cliënt niet (meer) geinteresseerd is, wat doen we dan? Wij hebben dan werk verricht zonder enig uitzicht op verdiensten. Is het dan niet fair dat wij in dergelijke situaties u een rekening sturen van € 75,– per niet geaccepteerde offerte aanvraag? Wij vinden van wel, maar horen graag uw mening. Ook dat hoort in een samenwerking.

Vertrouwen, communicatie, wederkerigheid en commitment zijn de basisbeginselen voor een echt partnership. Bent u bereid om te investeren in de relatie met ons? Hoe meer we elkaar kennen, des te beter de samenwerking tot zijn recht komt. En dat komt ook ten goede van u. Als we samen werken, beïnvloeden we samen de markt en kunnen wij de markt, U én uw cliënt,  dan het beste aanbod doen.

Wij kijken uit naar uw mening. Mail ons op samenwerken@flexfront.nl, twitter naar @flexfront of plaats een bericht op onze facebookpagina www.facebook.nl/flexfront.

Lieve collega’s van FlexFront en Nationale Waarborg!

Wat een jaar is 2011 geweest! En wat een jaar staat ons te wachten! De wereld staat financieel gezien in de fik! En dat is nog niet voorbij.

Toen ik in 2008 SPARCK ten grave bracht, toen wisten we wel dat de economie in zwaar weer zat. En dat 2009 een zwaar jaar zou worden, ja, dat wisten we ook wel. Toen kregen we 2010. Toen hebben we binnen FlexFront gewoon een behoorlijk verlies gemaakt! Wel veel mooie nieuwe plannen uitgewerkt en uitgevoerd. In tegenstelling tot de wereld om ons heen bleven we gewoon wel bewegen. Only dead fish go with the flow. Gewoon eigenwijs doen en doorgaan. Soms tegen beter weten in. Wat zegt dat dan over ons? Ik vraag me ook wel eens af wat dit dan over mijzelf zegt. In ieder geval is het allemaal zeer leerzaam.

En toen kwam 2011, daar gaat het hier tenslotte om. 2010 is al zooooo lang geleden. 2011 voelt eigenlijk ook al weer heel lang geleden. Maar, mijn god, wat is er veel gebeurd. Er kwamen collega’s bij. Er zijn collega’s weggegaan. Sommigen van ons zijn dierbaren verloren. Daar mogen we best nog even bij stil staan. Weer anderen hebben dierbaren die heel erg ziek zijn. Shit. We hebben mensen met een burn out gehad. Er is ook nieuw leven geboren. Man, het lijkt het leven zelf wel.

En dan hebben we een groeiende groep van ongelooflijk lieve collega’s. Sommigen zeuren wat meer dan anderen. Of liever gezegd; sommigen vinden het zwaarder dan anderen. Sommigen zien ons bedrijf als een Way Of Live en laten zich graag inspireren door de omgeving en het klimaat op de Dukatenburg. Maar uiteindelijk staat iedereen er! En dat is bewonderenswaardig!

We hebben in 2011 een nieuw businessplan gelanceerd. We hebben een geduchte concurrent overgenomen. Ook daardoor kregen we er weer een paar lieve en zeer professionele collega’s bij. Een werkelijk rimpelloze integratie door de inzet van iedereen. Een verhuizing naar een heel professionele omgeving. Stijgende aantallen. We zijn gaan twitteren. Antoinette heet bij onze partners inmiddels Miss Twitter!

We hebben onszelf gekust (kiss me; weet je nog wel?) We hebben onszelf vanuit het hart laten trainen. Soms is het makkelijk, soms is het moeilijk en soms is het ongelooflijk moeilijk. Dat geldt voor iedereen van jullie en dat geldt voor mij. Soms zou je het wellicht niet zeggen, maar ook voor mij is het een enorm heftig jaar geweest. Met heel veel uitdagingen en ook heel vaak onzekerheden. Hoe moet het verder? Lukt het wel? Waarom gaat het niet wat sneller? Waarom verdienen we nou nog steeds geen geld?

2011 is wederom een verlieslatend jaar, maar we zijn nu wel ergens waar het dubbeltje de andere kant op kan vallen. De laatste loodjes zijn het zwaarst, zeggen ze dan. En dat is ook echt zo. De laatste maand van 2011 heeft dat voor iedereen aangetoond. Het is nu echt er op of er onder! Of we moeten doorgaan op deze weg. Dat maakt het spannend, ook wel motiverend. Maar ook erg eng.

Maar, ik ben wel iedere dag blij dat ik niet bij ABN AMRO werk, of ING, of SNS, of ga zo nog maar even door. Dan kun je op een dag in de krant lezen dat meer dan 3.000 man van jouw bedrijf zullen worden ontslagen. Met een beetje pech vlak voor de kerst. Want ja, die banken verdienen wel geld, maar de kosten moeten omlaag. Geld uitlenen of investeren? Nee, daar beginnen we niet aan. Daar zijn we geen bank voor geworden. Ik sprak vorige week nog een senior manager van een bank die vlak voor de kerst op zijn eigen baan moest gaan solliciteren. Ja, dan begrijp je wel dat er even een tijdje geen beslissingen worden genomen. Ik vind dat erg! Voor het systeem, maar vooral voor de mensen!

En dat is de wereld waar wij in zitten. Lastige banken, lastige toezichthouder, concurrenten die nog maar net het hoofd boven water houden, onze klanten, de tussenpersonen, hebben hun omzet twee (!) keer zien halveren. Huizenprijzen gaan omlaag, de consument durft niet meer. Nee, je zult wel gek zijn nu een huis te kopen. Als je twee keer met je ogen knippert, is het plotsklaps enkele duizenden euro’s in waarde gedaald.

Jeetje mina; wat een jankverhaal. Wat moeten we daar nu mee? Een aantal dingen weten we zeker; In 2012 zullen we weer dierbaren verliezen, mensen zullen ziek worden, of beter. Er zullen weer lieve kinderen geboren worden, we zullen weer keihard moeten werken, echt een stap harder dan de rest. Mensen zullen ons gaan verlaten en hopelijk krijgen we er ook weer mensen bij. Hopelijk drinken we nog vaak een prosecco op vrijdagmiddag, hopelijk gaan we nog eens bowlen, of varen. Er zal worden gelachen, er zal worden gehuild. En wat ik ook zeker weet; jullie partners thuis zullen zich af blijven vragen waarom jullie zo hard moeten werken, en waarom jullie altijd overwerken, en waarom jullie niet de kleine uit de crèche kunnen halen, of boodschappen doen, of op tijd thuis zijn voor het eten. En erger nog; als jullie dan thuis zijn, dan hangen jullie moe, chagrijnig of half slapend op de bank. En waarvoor allemaal?

En dat, lieve mensen is echt een heel lastige vraag! Waarom doen we dingen in het leven, of waarom doen we dingen niet. Voor geld? Of liefde? Of respect? Of energie? Voor onszelf? Voor een ander? Voor je collega’s of voor je baas? Ik weet het niet. 

Ik weet het wel voor mezelf. Ik wil er uit halen wat er in zit. Ik wil met minder gewoon geen genoegen nemen. Ik wil groeien, ook al doet groeien soms pijn. Maar groei lijdt uiteindelijk tot bloei. En als wij allemaal er naar streven dat we dat doen waar we energie van krijgen. Dat we dat doen waar we trots op zijn. Dat we dat doen waarmee we onszelf helpen en onze klanten helpen, dan weet ik zeker dat jullie voor mij de mensen zijn om van 2012 ons jaar te maken. SAMEN!

Jeroen Looman